Zolang je maar geen loflied schrijft

Zolang je maar geen loflied schrijft.

Zolang je maar bereid blijft niet te zingen, maar te fluisteren als water - murmelend door de goten boven je hoofd, ruisend in de buizen onder onze voeten.

Zolang je inziet dat de stad een deel van jou is, evengoed als andersom.

Zolang je voelt dat elke stad de hartslag heeft van jou en mij en iedereen, van dag tot dag tot dag tot dag.

Zolang je maar begrijpt dat oude muren oude sterren zijn: licht op leeftijd, eeuwen onderweg.

Zolang je meer geheimen kent dan je verraadt.

Zolang je altijd weg wilt; maar nooit gaat.