Muren, vazen

De stad is oud, de wereld ouder.

Nu ben je nog een ademende knipoog naar de sterren: later, hoeveel later weet je nooit, een schaduw in de aarde.

Muren - vergaderingen van klei die ergens in een bedding lag totdat een hand haar pakte, kneedde, bakte, het moment in een oven bevroor.

Vazen - schatbewaarders van leegte, stofmijt, bloemen in brak water, twee handen vol aan as.

Geheugenplaatsen in glazuur: wat is, wat blijft, wat was.